Jaja,
rustig aan , een DAF is ook niet in twee seconden opgebouwd...
Jaja,
rustig aan , een DAF is ook niet in twee seconden opgebouwd...
Mijn eerste kennismaking met Daf was de donker blauwe Daf 44 van mijn vader. Dit varkentje (want hij kon echt heel erg knorren) is in 1974 naar de sloop geraakt omdat hij verregaande vormen van roest had en echt niet meer veilig de weg op kon. De 60-97-EP rustte in vrede… Nu is het niet zo dat sindsdien alles om Daf draait bij mij, maar het Nederlandse product heeft wel altijd een warm plekje in mijn hart gehouden.
In 1990 gingen wij (Theo & Mirjam) samenwonen en kwam er een rijbewijs, dus tijd voor de eerste auto. Door het overlijden van de vader van een kennis kwam er een mosgroene Dolvo 66L te koop. Oude liefde kroop als slechte wijn omhoog en de koop werd rap gesloten. Even APK er op en dan maar poetsen… Onder het mosgroen kwam helder rood vandaan, met hier en daar een gat. We hebben er een jaartje mee gereden en door het slechter worden van veel onderdelen en het gebrekkige inzicht in de techniek de auto weggedaan. Een plaatselijk stuntteam is er nog 7 keer mee over de kop gevlogen, waarna hij nog steeds reed… RIP, zal ik maar zeggen…
Ondertussen
hadden wat andere oldtimers, een Saviem, Audi 100, Toyota Corolla Sportswagon
de luxe, twee VW (T2) bussen/campers en een Opel Kadett uit ’70 de parkeerplaats(en)
rond het huis bevolkt. Die laatste werd gekocht als vervanger van de Dolvo,
voor dagelijks gebruik. In ’96 besloten we dat de winters toch wel erg
hard waren voor Opa, zo
heette de Kadett en mocht hij in de winter binnen slapen. Hij werd dus de
hobby oldtimer.
Maar toen begon het weer te kriebelen, we gebruikten hem eigenlijk niet meer en een kennis wilde hem kopen… We zwaaiden hem uit en hij bleef tot het voorjaar van 2004 in de buurt rondrijden. Nu is hij verkocht aan een chef werkplaats bij Opel, prettig idee!
In ’97 werden we gebeld door een kennis die wist dat ik een zwak heb
voor oude auto’s met de 
mededeling
dat zijn tante op leeftijd haar Daf wilde verkopen om nog eenmaal een nieuwe
auto te kopen. Nou ja, we kunnen toch even kijken?? Dus op naar Heythuysen,
auto gezien en hopeloos verliefd.. Er stond daar een Rosita roze Coupe, vol
deukjes en weinig roest. Met vergane stoelen met hoezen, maar wel origineel
en met APK..
De dame in kwestie was erg gehecht aan haar auto en moest er dus ook even
aan wennen dat we hem meteen wilden meenemen. Maar dat gebeurde toch.
Na een rit van 200 km kwam de Daf in Heiloo, om nooit meer weg te gaan! ’s Avonds op TV zagen we meteen een reportage van het kampeerweekend van de DCN (Daf Club Nederland) en dat zag er gezellig uit! Meteen maar lid geworden.
Op een van de eerste ritten naar Bergen (NH) begon er ineens toch erg veel herrie achter onder de auto vandaan te komen… Even checken en daar zat ik met de achterdemper in mijn handen… Met het geluid van een kwaaie Ferarri maar weer naar huis en aan de slag. Een Bosalletje er onder en de rust was weer gekeerd. Een ander herrieprobleem kwam uit de keuze hendel, de rubber ring tussen de stang naar de vario en de hendel was verdwenen. En er zat een stuurnaafdop van een 46 in. Dat wilden we wel oplossen en meteen kennis maken met het magazijn. Dus we zijn naar Veldhoven gereden, nachtje gekampeerd (andere hobby) en ’s morgens fris naar Geldrop. Dat versterkte het Daf gevoel ook weer enorm, lekker kletsen met andere Daffers, bakkie koffie er bij en als een gelukkig mens weer naar huis. De Daf beviel goed en mocht de auto voor alledag worden, toedeledoki Ford Escort!
Maar na de zomer komt dus de winter, een koude en ook natte periode. En we
hadden geen garage en wel een Daf waar we erg gek op waren geworden…
OK, we kopen een simpel autootje voor de winter.
Bij de lokale autogigant kwam net een inruiler met vrij nieuwe APK binnen:
een Citroen Visa 0.8 in dof poepbruin! Hij was uit ’82 en we waren meteen
verkocht. Voor 500 gulden kochten we dit wagentje en hebben er uiterst tevreden
mee rondgetoerd. We zijn er zelfs mee op wintersport geweest! De nieuwe koper
keek wel een beetje raar naar het Zwitserland vignet dat nog steeds geldig
was…
In ’98 ons eerste kampeerweekeinde met de club, in Langedijk. Beregezellig
en leuke mensen ontmoet. Veel tips en hints gehad over de auto en een kentekengenoot
ontmoet, de 50-79-SU. Het was allemaal lekker in de buurt, dus als het ware
een thuiswedstrijd.
Vlak na dit evenement melden kennissen dat hun auto vervangen ging worden
en Mirjam was net zwanger geworden. We voelden dus wel de behoefte aan een
veiliger auto dan een visa. De Visa werd verkocht en er kwam een Toyota Corolla
GTI. En dat is wennen na een Visa… Het verschil is ongeveer 80 PK en
plankgas is dus niet altijd nodig… Afijn, de boel bleef heel.
Helaas hadden we niet het geluk dat het goed zat met de zwangerschap, na 3
maanden kwam er een miskraam. That’s life.
Het jaar daarop weer naar het kampeer weekend van de DCN, nu in Hank. Weer
zeer geslaagd, gezellige mensen en een leuk programma. Tijdens de nachtrit
reden we mee met een 66 coupe, want zelf rijden zagen we niet zo zitten.
Bovendien deden we het rustig aan, Mirjam was 5 maanden zwanger!
En deze keer ging het goed, op 28 juli werd onze dochter Ilse geboren! De Daf kwam op de tweede plek en eigenlijk niet meer uit de stalling. Dat was dan ook de reden dat we aan een vriend vroegen de auto mee te nemen naar Kroatië om hem daar strak te laten maken en te spuiten om weer Rosita rood te worden ipv roze. We gaven hem aan er rustig alle tijd voor te nemen, we hadden andere drukte.
De andere drukte was oa een verhuizing, ik keerde terug naar geboortegrond
en kocht het huis van
mijn vader. Hij kocht een camping in Frankrijk.
Wij hadden nu dan eindelijk een garage aan huis! Wat een rijkdom!
De Daf bleef bijna een jaar weg, maar kwam prachtig glimmend eind 2001 terug!!!
Ondertussen was onze tweede dochter, Danielle geboren. Ook de Toyota was ingeruild
voor een auto met meer ruimte, dus doe dan ook maar meteen royaal: het werd
een Opel Omega. Fijne auto, wel een beetje een dweilbak, maar heerlijk comfortabel!
Nu konden we rustig aan de puntjes op de i zetten met de Daf. Ik had ondertussen
een sloper gekocht, waar ik veel van heb geleerd en bewaart.
Een vriend van me had het koorts ook al lekker te pakken en kocht eind 2002
een Daf 44. Dit werd de basis voor de DDH, Daverende Dafjes Heiloo. Peter,
die altijd met me mee is op evenementen heeft een website in elkaar geknutseld
en is daarmee uiteraard lid. Ook Paul, de bezitter van de 44 is lid en Marco,
co piloot van Paul is lid.
Met de DDH hebben we ondertussen 2 winterrally’s gereden en het Superevenement 75 jaar Daf bezocht, de verhalen staan elders op de site.
De plannen voor de toekomst met de 55 zijn er! Een jaar geleden heb ik een
Marathon blok gekocht
van Wouter. Dat moet er in komen en verder is het de bedoeling dat Suus wat
sportiever wordt. Suus? Ja, de coupe heeft ondertussen een naam, met dank
aan Rob’RS.
Ik vind dat een coupe over sportievere eigenschappen mag beschikken dan haar
sedan broertjes. Het leukste is met origineel Dafspul, dus een marathon blok
lijkt me het geinigste. Nu staan er als andere veranderingen nog andere velgen,
andere achterveren (stuggere), veerpootbrug, verstralers Marathon midden demper
(achterdemper is al marathon), Misschien komt er nog Marathon striping op
(Zilver) maar daar ben ik nog niet over uit. En als toetje, nieuwe achterlicht
glazen en koplampringen en die zijn duur…
Ondertussen ga ik een nieuwe garage bouwen, vandaar dat het marathon project stil ligt. Nu staat er een vermoeide MAVO garage, dat is een kant en klaar ding uit “79 dat stijf staat van de betonrot. Nu komt er een mooie gemetselde garage met puntdak en verwarming. Suus krijgt een paleisje!
En hier staat zoiets als: wees niet bang, er zal nog meer tekst en fotowerk komen...
Terug naar de DDH hoofdpagina? Klik daar >> 
◊
pagina bewerkt op: 22-12-2006 15:53:46
¤
◊
//
-->
